Uitgelicht

De Dubbele Delta: een symbool om conservatisme en liberalisme te verbinden

Dit artikel is geschreven door Sander van Luit

Het symbool van VRIJ bestaat uit 2 Delta’s (de Griekse hoofdletter D, een driehoek – Δ ) die omgekeerd zijn en op elkaar geplaatst. Dit symbool is voortgekomen uit de 6 kernwaarden van VRIJ, die hieronder beschreven worden. Deze 6 kernwaarden vormen een model waaruit 2 Delta’s zijn voortgekomen.

Het model begint met wat in mijn ogen de drie belangrijkste waarden zijn om naar te streven. Dit zijn Vrijheid, Ratio en Vooruitgang. Dit noem ik de streefwaarden. Ratio kan hierbij ook gedefinieerd worden als Waarheidsliefde. Vooruitgang kan ook getypeerd worden als “het Goede”. Ratio en Vooruitgang kunnen zo dus ook begrepen worden als “Het Ware en het Goede”. Vrijheid is hiervoor een essentiële waarde, zonder welke Ratio en Vooruitgang moeilijk te waarborgen zijn. Vrijheid zorgt voor Ratio, Ratio zorgt voor Vooruitgang.

Deze “liberale” waarden kunnen echter doorschieten en kunnen zelfs kwetsbaar worden zonder de volgende 3 waarden, die ik steunwaarden noem. Deze waarden zijn Broederschap, Rentmeesterschap en Standvastigheid. Dit zijn de meer “conservatieve” waarden in de samenleving. Het begint met Broederschap, het gevoel dat je verbonden bent met anderen in het hier en nu. Daaruit volgt ook Rentmeesterschap, het gevoel dat je verbonden bent met het verleden en de toekomst. Deze 2 waarden garanderen Standvastigheid, het gevoel dat we dat moeten beschermen wat belangrijk is voor ons als samenleving. En in mijn ogen is dat laatste weer de eerste driehoek van Vrijheid, Ratio en Vooruitgang.

De 2e driehoek steunt en beschermt dus eigenlijk de 1e driehoek. Dit kan als volgt duidelijk worden gemaakt:

Als we nu echter de 2 driehoeken zoals eerder houden (1 ondersteboven, 1 rechtop) en met elkaar in verbinding brengen, kan het volgende worden getekend:

Dit laat op een mooiere manier zien hoe de 6 kernwaarden met elkaar verweven zijn. Broederschap, Rentmeesterschap en Standvastigheid beschermen de Vrijheid die de basis vormt om het Ware en het Goede te bereiken.

Vanuit deze afbeelding is dan vervolgens op de volgende, gestileerde versie te komen:

Zo is te zien dat liberalisme en conservatisme niet zonder elkaar kunnen; vrijheid dient behouden en bewaakt te worden.

Om de Dubbele Delta te koppelen aan onze organisatie met de naam VRIJ, besloten we om de 2 Delta’s allebei om te keren, waardoor 2 driehoeken boven elkaar gepresenteerd worden. De achterste driehoek is die van Vrijheid, Ratio en Vooruitgang (blauw), de voorste de beschermende driehoek van Broederschap, Rentmeesterschap en Standvastigheid (rood). Samen vormen ze ook een gestileerde versie van de hoofdletter “V”.

Waarom zo de nadruk op het maken van een symbool? Omdat symbolen kort en krachtig iets uitdrukken. Een emotie, een waarde. Symbolen geven kracht (denk aan de nationale vlag of een kruisje voor christenen), en symbolen gaan leven hoe vaker we ze zien en gebruiken. Het is mijn doel om hier een symbool aan u als lezer mee te geven dat in mijn ogen houvast biedt om onze denkbeelden kort en krachtig weer te geven. Maar het symbool kan ook actief gebruikt worden om elkaar te herkennen. Om stilistisch te gebruiken op internet, papier, logo’s etc. Om af en toe in gedachten te houden om er weer aan herinnerd te worden waarom het belangrijk is waar we voor staan.

Wat dit model ook laat zien is wat in mijn ogen niet de kernwaarden zijn. Zo zijn deze kernwaarden niet:

  • Gelijkheid (let op, dit is iets anders dan gelijkwaardigheid)
  • Geloof
  • Stilstand en achteruitgang (reactionairisme)
  • Irrationalisme

Personen die zich vooral door deze waarden in hun leven laten leiden zullen zich waarschijnlijk niet aangetrokken voelen tot VRIJ. Dat wil echter niet zeggen dat zij bij ons niet welkom zijn of dat wij niet met hen in gesprek gaan; immers het open debat is voor ons essentieel in het kader van Ratio en Waarheidsvinding, om te komen tot het Goede. Ook staan wij positief tot onze medemens vanuit Broederschap. Echter zowel extreem-rechts als extreem-links zal zich at the end of the day toch fijner voelen onder waarden die VRIJ niet onderschrijft.

2 drie-eenheden, 6 kernwaarden en 1 symbool geven kort en krachtig weer wat onze samenleving zo groot maakt; waar we als VRIJ naar streven en wat we willen behouden.

Vooruitgang: het goede behouden, maar streven naar nóg beter

Dit is deel 6 van een reeks artikelen waarin de kernwaarden van de Dubbele Delta worden uitgediept. Lees ook het eerste deel over Broederschap, het tweede deel over Rentmeesterschap , het derde deel over Standvastigheid. het vierde deel over Vrijheid en het vijfde deel over Ratio.

Met dit artikel zijn we aangekomen bij de top van de Dubbele Delta; datgene waar het eigenlijk allemaal om te doen is: het leiden van een goed en lang leven. Dat is wat ik onder de term “Vooruitgang” schaar. Vooruitgang is in mijn ogen niet per definitie verandering als doel op zichzelf. Vooruitgang is het goede behouden, maar het slechte verwerpen en streven naar beter.

Vooruitgang kan op vele vlakken plaatsvinden: op technologisch gebied, op politiek gebied, maar ook op psychologisch en sociaal gebied. We streven naar betere technologie, het beste politieke stelsel, de beste manier om onszelf te laten floreren en de beste manier om met elkaar om te gaan. Opnieuw geldt: het uiteindelijke doel is een gelukkiger leven.

Niet alleen is Vooruitgang een einddoel op zich, het zorgt er ook voor dat we beter kunnen behouden wat we al hebben. Zo zorgt technologische vooruitgang er bijvoorbeeld voor dat we betere wapens en technologie hebben om ons te beschermen van aanvallen van buitenaf. Ontwikkelingen in de medische wetenschap zorgen ervoor dat we minder vaak of minder lang ziek zijn, en langer leven. Vooruitgang maakt onze samenleving weerbaarder tegen externe en interne bedreigingen. Daarmee versterkt het dus ook weer de kernwaarde van Standvastigheid.

Verandering om de verandering daarentegen is iets heel anders. Dit is de linkse reflex om alles van de huidige maatschappij als slecht te typeren. De Westerse beschaving is schuldig aan racisme, slavernij, onderdrukking, uitbuiting etc. etc. Alles dat we hebben dient overhoop gegooid te worden in een streven naar een utopisch ideaal. Bij alles dat we ooit hebben opgebouwd worden vraagtekens geplaatst. Ons economisch stelsel, man-vrouw verhoudingen, politiek, alles moet kapot en anders. Maar dit is geen vooruitgang. Sterker nog, meestal eindigen dit soort revoluties in rampen.

Immers, het is onzin te beweren dat alles dat we nu hebben slecht is. Zoals de conservatieven vaak bepleiten: er zijn vaak goede redenen waarom we bepaalde dingen al decennia of eeuwen op een bepaalde wijze doen. Het zijn “best” practices die ons een handreiking geven om niet zelf het wiel uit te hoeven vinden. Generaties zijn door schade en schande wijs geworden en hebben een indeling van de maatschappij gevonden die voor hen het beste werkte. Aan de andere kant schieten conservatieven soms door in verheerlijking van het verleden. Niet alles van vroeger was beter, en we moeten als samenleving open blijven staan voor verbeteringen waar die nodig zijn of waar die zich aandienen. Het is de kunst hier de balans in te vinden.

Daarom is het prima mogelijk om aan de ene kant conservatieve voorkeuren te hebben, maar aan de andere kant toch te streven naar Vooruitgang. Op zichzelf biedt het conservatisme ook deze ruimte; het “behoudende” hoeft niet voor alles te gelden, maar alleen voor de dingen die het behouden waard zijn. Conservatisme is iets anders dan reactionairisme, dat daadwerkelijk streeft naar het terugdraaien van de tijd. Voor iedereen die denkt dat het vroeger allemaal beter was zou ik zeggen: leef eens een week als iemand uit bijvoorbeeld de 18e eeuw, en laat dan weten of je nog steeds hetzelfde erover denkt.

Zonder de Ratio kunnen we geen Vooruitgang bereiken; immers we dienen lang en vaak na te denken over de wereld om ons heen om te bepalen hoe we het beter kunnen doen, zonder het goede dat we al hebben te slopen. Immers, het is gemakkelijker om iets te slopen dan op te bouwen. Daarom is ook juist de onderste driehoek van de Dubbele Delta zo belangrijk; we dienen altijd onze plaats tussen verleden en toekomst te kennen; wie zijn verleden niet kent (inclusief het goede en het slechte), zal ook niet weten hoe de toekomst beter te maken. Ook hier is het daarom niet vreemd dat vooral linkse activisten het verleden willen herschrijven; anders zouden we er maar achter kunnen komen dat niet alles van vroeger zo slecht was. Voor hen is verandering op zichzelf het einddoel, op zoek naar een utopische samenleving die we nooit zullen bereiken. En daarmee slopen ze alleen maar, zonder te bouwen.

Als laatste is Vooruitgang ook nauw verbonden met Vrijheid. Immers, zonder de Vrijheid om Rationeel na te denken zal Vooruitgang ook niet bereikt worden. Dit geldt voor een beschaving als geheel, maar ook voor ieder persoon afzonderlijk. Iedereen zal als individu voor zichzelf moeten bepalen wat voor hem of haar een goed leven is. Dit vergt nadenken, discussiëren en experimenteren. In een totalitaire samenleving maakt de overheid voor je uit wat een goed leven is, en dien je dat slaafs te volgen. Maar aangezien ieder mens anders is is dit een recept voor tragedie. Is het niet op psychologisch gebied dan is het wel in de vorm van staatsterreur of genocide.

Kortom Vrijheid en Ratio zijn essentieel voor een goed leven vol Vooruitgang. En Vrijheid kan niet zonder een samenleving die vol zelfvertrouwen opkomt voor zijn burgers (Broederschap) en zijn cultuur (Rentmeesterschap), en bereid is te vechten voor deze Vrijheid. En daarmee hebben we de Dubbele Delta vervolmaakt.

Video: Wie zijn de Nederlanders?

In een vorige aflevering van mijn vlog Vrij Vuur heb ik besproken waarom nationalisme belangrijk is voor een land, en waarom Nederland juist meer nationalisme kan gebruiken, niet minder.

Als je tot het besef komt dat Nederland meer nationalisme nodig heeft is de vraag: wat is de Nederlandse cultuur dan? Wat kenmerkt de (meeste) Nederlanders?

In deze aflevering ga ik op zoek naar de historie van het Nederlandse volk, en wat ons zo kenmerkt. En uiteindelijk stel ik ook de vraag: waar zouden we wel meer van kunnen hebben?

Ratio: gebruik van de rede voor het ontdekken van de waarheid

Dit is deel 5 van een reeks artikelen waarin de kernwaarden van de Dubbele Delta worden uitgediept. Lees ook het eerste deel over Broederschap, het tweede deel over Rentmeesterschap , het derde deel over Standvastigheid en het vierde deel over Vrijheid.

Wat is het grote verschil tussen de Westerse beschaving en andere beschavingen? 2 dingen: het Westen kent een hoge mate van Vrijheid, maar is ook zeer Rationeel ingesteld.

Het Westen gaat er vanuit dat er een objectieve werkelijkheid is, die we kunnen ontdekken door experimenten en rationeel denken. Weliswaar is er ruimte voor religie, maar dan wel achter de voordeur en niet om een samenleving naar te vormen. We zoeken naar een Waarheid die voor ons allemaal geldt en op basis waarvan we tot besluiten kunnen komen waar iedereen in zich kan vinden.

Dit verklaart de immense stand van de wetenschap in het Westen en daarmee ook onze technologische vooruitgang en onze gigantische welvaart. Terwijl in andere delen van de wereld mensen elkaar nog de pan inhakken om te bepalen welke god echt bestaat, stuurt het Westen mensen naar de maan, fotograferen we zwarte gaten en kunnen we knippen in DNA.

Hyperconcurrentie tussen wetenschappers en tussen bedrijven zorgt ervoor dat we razendsnel ontdekken hoe de wereld en het universum in elkaar zitten en ook hoe we deze kennis in de praktijk kunnen toepassen. Zonder het axioma dat er een objectieve, kenbare werkelijkheid is zou dit niet lukken. Dan zou iedereen in zijn eigen god en werkelijkheid geloven, en een wereld vol stammenstrijden zou de norm zijn. In de objectieve wereld vinden we allemaal dezelfde waarheid en daarmee ook elkaar.

Iedereen die het Westen en onze kennis, welvaart en macht haat weet daarom dat we het omgekeerde moeten doen: mensen laten geloven dat er geen objectieve werkelijkheid is, of iets als ratio. Een wereld waarin we elkaar niet meer vinden maar waarin mensen, door identiteitspolitiek, zich juist weer terugtrekken in hun eigen wereld en denkbeelden. Een wereld zonder open, rationeel debat waarmee we elkaar wel kunnen vinden en begrijpen. Dit is precies wat het postmodernisme en het daaruit voortvloeiende linkse activisme doen: ratio en logica worden weggezet als “patriarchaal construct”, en emoties zijn leidend in plaats van feiten en rationeel denken.

Een rationele samenleving is een vredige samenleving. Het is ratio die ons deed afvragen of slavernij ethisch was, en die bevestigt waarom racisme dom is. Ratio zorgt voor verbinding en Vooruitgang, beiden steunpilaren voor rust en vrede. Ratio zorgt voor de ontwikkeling van de wetenschap, die ons gezonder en ouder maakt. Het zorgt ervoor dat meningsverschillen via het gesprek kunnen worden opgelost in plaats van met geweld.

Helaas kent de Ratio, net als de Vrijheid, veel vijanden. Want vaak zit de wereld niet zo in elkaar als dat je zou willen. Feiten en waarheden worden dan ontkend, en er wordt gedacht in termen van dromen en wanen. Maar helaas, hoe graag je het ook wilt, de werkelijkheid valt niet te ontwijken. Facts don’t care about feelings. Vroeg of laat komt de afrekening en word je met je neus op de feiten gedrukt. Hoe onrechtvaardig of vervelend de wereld ook in elkaar zit, je problemen worden niet kleiner door deze werkelijkheid te ontkennen. Integendeel.

In de politiek is het tijd om de Ratio een herwaardering te geven, en vooral een cultuur van rationeel denken, rationeel debatteren en oprechte waarheidsvinding te vormen en in stand te houden. Zonder Ratio zullen we als beschaving immers ten onder gaan.

De Afrekening: hoe minachting voor de burgers tot een revolutie kan leiden

Recentelijk kwam het boek “De Afrekening” uit van Sid Lukkassen en Ton Nijhof. Het boek bracht al snel veel teweeg op social media nadat het NRC het recenseerde en de “rechtser-dan-rechtse publicist” Lukkassen beschuldigde van het fantaseren over een staatsgreep en dromen van geweld. Op Twitter werd de draak gestoken met generaal Brunnekreef, de leider van het militaire college dat in het boek wordt aangesteld na een reeks van zware aanslagen in Nederland. Maar toch raakt het boek een gevoelige snaar, want het was al snel uitverkocht.

De meeste mensen kennen Sid Lukkassen als filosoof en publicist, die tegen de politieke correctheid weerstand biedt met scherpe, soms cynische analyses van de problemen in de maatschappij en waarom deze problemen niet worden besproken, laat staan opgelost. Ton Nijhof zal voor velen minder bekend zijn; hij is de drijvende kracht achter de website Sta-Pal.nl, een online kanaal voortgekomen uit het Oud- Strijders Legioen (OSL). In die hoedanigheid is hij bekend met militaire kringen, waaruit hij ongetwijfeld veel inspiratie en kennis heeft opgedaan bij het schrijven van dit boek.

Zonder teveel prijs te willen geven, zal inmiddels duidelijk zijn dat De Afrekening verhaalt over een verdeeld land, waar letterlijk en figuurlijk de bom barst. Spanningen tussen autochtonen en (Islamitische) allochtonen, een niet functionerend politiek stelsel en een deken van politieke correctheid leiden ertoe dat er grote aanslagen plaats vinden en uiteindelijk niet voorkomen kan worden dat er een kernbom ontploft in Rotterdam.

In reactie hierop ziet een groep vaderlandslievende militairen kans om de corrupte politiek uit te schakelen om schoon schip te maken in Nederland, culminerend in een politiek proces tegen iedereen die de aanslagen mogelijk heeft gemaakt.

Zoals ik al eerder in mijn vlog zei: schrijven over dit onderwerp betekent niet automatisch dat je hoopt dat deze dingen zullen gebeuren, iets wat het NRC lijkt te suggereren. Er zullen ongetwijfeld velen zijn die denken dat Nederland beter af is met een revolutie of een militaire staatsgreep, maar tegelijkertijd weten we uit de geschiedenis dat revoluties, in ieder geval op de korte termijn, vaak meer kwaad doen dan goed. De manier waarop in dit boek velen berecht worden door het militair college kan hierbij ook betwijfeld worden.

Hoe dan ook is De Afrekening een interessant boek, dat de huidige zorgen van veel mensen goed weergeeft. Zoals ik in de Mark in the Middle podcast al zei: velen zijn bang voor een aanstaande burgeroorlog in Nederland, voor confrontaties tussen allochtoon en autochtoon of tussen de burgers en de politiek. Sommigen hopen zelfs stiekem op een escalatie van de problemen, ervan uitgaande dat hoe sneller alles instort, hoe sneller je ook weer kunt beginnen met opbouwen. Ondertussen lijkt de politiek deze signalen absoluut niet te zien, laat staan serieus te nemen, waardoor de kans op een daadwerkelijk conflict met de tijd toeneemt. Het referendum is afgeschaft, verkiezingsprogramma’s worden niet uitgevoerd door kleurloze compromissen tussen links en rechts en ondertussen nemen de lasten met de jaren toe door migratie en klimaatbeleid. 20 jaren na Pim Fortuyn is er nog weinig veranderd.

Als bevolkingsgroepen verder van elkaar af komen te staan en ook Den Haag steeds meer losgezongen raakt van burgers is het niet onwaarschijnlijk dat de gebeurtenissen uit De Afrekening werkelijkheid zullen worden. In dit boek pleegt de krijgsmacht een stille staatsgreep; iets dat op dit moment onwaarschijnlijk lijkt, als is het maar omdat Nederland geen sterke militaire traditie heeft, en daarnaast de krijgsmacht ook jarenlang heeft uitgekleed. Tegelijkertijd geldt ook dat wanneer er weinig tegenstand of zelfs sympathie en steun te verwachten valt vanuit de burgerbevolking, het voor een klein groepje getrainde en activistische militairen zeker niet onmogelijk is om (tijdelijk) de dienst uit te maken. Maar uiteindelijk geldt dat macht corrumpeert, en hoe goed bedoeld een revolutie ook is, meestal lopen deze niet goed af.

Des te meer reden voor de politiek om zorgen van ontevreden burgers serieus te nemen. De vraag is alleen hoe groot de kans hierop is, als we 20 jaren na Fortuyn en de opkomst van het populisme in Nederland en Europa nog weinig verbetering zien. Integendeel.

Vrijheid: de essentie van het mens-zijn

Dit is deel 4 van een reeks artikelen waarin de kernwaarden van de Dubbele Delta worden uitgediept. Lees ook het eerste deel over Broederschap, het tweede deel over Rentmeesterschap en het derde deel over Standvastigheid.

De tweede alinea van ons manifest luidt als volgt:

“Wij zien Vrijheid als de belangrijkste waarde in onze beschaving. Vrijheid dient beschermd te worden en daarom bieden wij een veilige plek voor iedereen die voor vrijheid en vrije meningsuiting kiest. “

Vrijheid is hiermee tevens de kern van de Dubbele Delta. De eerste driehoek van Broederschap, Rentmeesterschap en Standvastigheid ondersteunen, omvatten en beschermen Vrijheid. En een samenleving die werkelijk vrij is zal Rationeel zijn en Vooruitgang bieden.

Vrijheid is de mogelijkheid om je leven te leiden op de manier die het beste bij jou past. Het omvat de drie kernwaarden van de Amerikaanse grondwet: “Life, Liberty and the Pursuit of Happiness”. De mens heeft de gift van zijn leven en zijn rede, en met deze 2 giften kan hij een goed en waardevol leven volmaken. Maar zonder Vrijheid gaat dit niet.

Het afnemen van iemands vrijheid wordt als 1 van de ergste dingen gezien. Dit is de reden waarom we iemand opsluiten als straf, en waarom we de slavernij als misdaad tegen de menselijkheid zien. Het is de ultieme minachting voor de waarde van een mens en zijn vrije wil. Vrijheid is de grootste eer die je kunt betonen aan het meest intelligente dier op Aarde.

Zonder de vrijheid van handelen is de mens niets meer dan een pop in dienst van iets of iemand anders. Een mens zonder vrijheid is simpelweg geen mens. Daarom is het niet vreemd dat de grootste nachtmerrie van velen is dat je wilsonbekwaam wordt of dusdanige fysieke schade oploopt dat je (bijna) volledig beperkt wordt in je doen en laten.

Vrijheid van handelen en vrijheid van meningsuiting zijn hierbij elkaars verlengde; immers zonder vrijheid van meningsuiting is er ook geen sprake van vrijheid van handelen. Het niet erkennen van iemands manier van denken, voelen en uiten staat gelijk aan het niet erkennen van iemands identiteit en zijn mens-zijn.

Niet alleen is Vrijheid in mijn ogen het ultieme doel van elke samenleving, het is tevens nauw verbonden met de andere 5 waarden van de Dubbele Delta.

Zo komt Vrijheid niet alleen voort uit de cultuur van een groep, maar Vrijheid op zijn beurt verstevigt ook de band tussen mensen (Broederschap) en de band met het verleden en de toekomst (Rentmeesterschap). Het zijn dictatoriale regimes die relaties tussen mensen verbieden en die geschiedenissen herschrijven. Vrijheid op zichzelf bevestigt de Standvastigheid die diezelfde Vrijheid beschermt. Weten hoe belangrijk het is om vrij te zijn bezielt ook om te strijden voor vrijheid.

Daarom zien we dat wie Vrijheid haat, ook vrije associatie aan banden wil leggen en de geschiedenis wil herschrijven. Wie onzeker is over zijn groep en cultuur zal sneller toegeven aan tirannie.

Hetzelfde zien we aan de bovenkant van de Dubbele Delta: de haters van Vrijheid haten ook de Ratio en echte Vooruitgang. Zo zien we bij activisten in de identiteitspolitiek een totale minachting voor rationeel denken (‘een relikwie van het patriarchaat’) en een hang naar regressieve denkbeelden. Ze hangen liever de sprookjes van een 1400-jarige religie aan dan dat ze de Vrijheid, Ratio en Vooruitgang omarmen van de Westerse beschaving.

Omgekeerd zien we dat er aan onze vrijheden wordt geknibbeld door het gebruik van drogredenen en het veroordelen van (technologische) ontwikkeling. Een voorbeeld: irrationeel klimaatbeleid wordt doorgedrukt, waarbij er geen enkel open debat is over de verhouding tussen resultaten en kosten. De schuld wordt volledig geschoven in de schoenen van rijke, ontwikkelde landen en er wordt openlijk gesproken over een klimaatdictatuur die onze economie moet afbreken “om de aarde te redden”. Het feit dat kernenergie de oplossing zou zijn wordt volkomen genegeerd, want “technologie = de bron van het kwaad”.

Zo zien we langzaam, tijdens het behandelen van de 6 kernwaarden van VRIJ, dat alle waarden met elkaar in verband staan en een sterk, consistent geheel vormen. Wie wil weten wie onze ideologische vijand is, hoeft alleen maar de tegenovergestelde kernwaarden te zoeken.

Zo zal een dictatuur:

  • De relaties tussen (eensgezinde) mensen willen beschadigen of reguleren
  • De geschiedenis vernietigen of herschrijven
  • De weerstand van de bevolking uithollen
  • Ratio ontkennen en dogma’s tot waarheid verheffen
  • Vooruitgang tegenhouden en het goede in een samenleving vernietigen

Wie deze waarschuwingssignalen ziet zal daarom extra op zijn hoede moeten zijn. Het is het voorportaal naar vernietiging van de cultuur en de Vrijheid.

Standvastigheid: de kracht om te beschermen waar we van houden

Dit is deel 3 in een serie artikelen over de kernwaarden van VRIJ uit de Dubbele Delta. Lees ook artikel 1 over Broederschap en artikel 2 over Rentmeesterschap.

Standvastigheid komt voort uit een sterk gevoel van Broederschap met je groepsgenoten en de behoefte om het verleden te koesteren en te streven naar een betere toekomst, hierna Rentmeesterschap genoemd. Immers, als je weet wat belangrijk voor jou en de beschaving is zul je ook de kracht kunnen opbrengen deze waarden te verdedigen.

Tegelijkertijd kunnen Broederschap en Rentmeesterschap ook niet zonder deze zelfde Standvastigheid. Immers er is altijd een partij die je groep, je cultuur, je beschaving wil beschadigen of vernietigen. We leven immers nog steeds en waarschijnlijk voor altijd in een jungle waarin de sterkste zal overleven, vaak ten koste van anderen.

De relatie tussen deze 3 kernwaarden van de 1e driehoek uit de Dubbele Delta is dus alle kanten op wederkerig. Broederschap versterkt Rentmeesterschap. Rentmeesterschap versterkt Broederschap. Beide waarden versterken Standvastigheid maar omgekeerd versterkt Standvastigheid ook de eerste 2 waarden.

Zonder Standvastigheid geen Vrijheid

Vrijheid is de belangrijkste waarde van de Dubbele Delta. Vrijheid geeft ons de mogelijkheid onszelf te zijn, 1 van de meest essentiële dingen voor een intelligent en van zichzelf bewust dier als de mens. Het zorgt ervoor dat we de meester zijn over ons eigen leven, en daarmee ook indirect over onze beschaving en de relaties met onze medemensen.

Vrijheid maakt het mogelijk om rationeel te denken (vrij van dogma’s en denkfouten die we onszelf ingeprent hebben) maar ook om in het openbaar een rationeel debat te kunnen voeren. Met Vrijheid kunnen taboes doorbroken worden en kan geëxperimenteerd worden in het leven en in de wetenschap. Ratio maakt het dus mogelijk om te ontdekken hoe de wereld werkelijk in elkaar zit. Het is de poort naar de waarheid, waarvan er maar 1 is en waar we niet onderuit kunnen komen. Fact’s don’t care about feelings.

En waarom is dit belangrijk? Omdat alleen rationeel denken en de waarheid ervoor kunnen zorgen dat we als mens en als samenleving vooruit gaan. Vooruitgang houdt niet in dat alles van vroeger gesloopt moet worden. Vooruitgang houdt in dat we het goede bewaren en het slechte loslaten. Vooruitgang op wetenschappelijk en technologisch gebied zorgt ervoor dat we een langer en fijner leven kunnen leiden, maar ook dat we als mensheid beter om kunnen gaan met (existentiële) bedreigingen. Hetzelfde geldt voor vooruitgang in de psychologie, filosofie en ethiek.

Zonder Vrijheid in denken en handelen bestaat er geen Ratio, en zonder Ratio geen Vooruitgang. Vrijheid appelleert daarmee dus niet alleen aan de intrinsieke behoefte van mensen, maar is daarmee ook een voorwaarde voor ons voortbestaan.

En nu terug naar Standvastigheid. Waarom moeten we Standvastig zijn? Omdat de Vrijheid vele vijanden kent.

De vijanden van Vrijheid

In een per definitie Darwinistische wereld van schaarste is de mens een wezen dat streeft naar macht. Macht geeft immers kansen voor het vergroten van je vrijheid en de uitvoering van je persoonlijke wil. Macht zorgt ervoor dat je een grotere kans op overleven hebt, wat in feite het enige objectieve doel is van elke soort.

Persoonlijke macht kan vergroot worden door het inperken van de vrijheid van anderen. Denk aan een simpel voorbeeld als slavernij. Wie een slaaf heeft kan 2 personen voor zichzelf en zijn doel laten werken, in plaats van 1 (de slavenhouder zelf). Wie 99 slaven heeft heeft 100 personen voor zich werken. In mindere mate geldt dit voor (hedendaagse) leiders van welke soort dan ook, indien ze hun volgelingen (grotendeels) zien als personen die hen tot dienst zijn, in plaats van als de mensen waar zij dienstbaar aan dienen te zijn.

Hoe meer vrijheden mensen inleveren aan een persoon of organisatie, hoe machtiger deze wordt. Zie hier de verklaring waarom er altijd sektes of religies zullen zijn; is het niet om legitieme redenen, dan is het wel om macht en geld te vergaren voor de leiders hiervan. We kunnen dus zeggen dat het streven naar macht bijna altijd een (potentiële) bedreiging is voor de vrijheid van anderen.

Hiermee zeg ik niet dat ik een anarchist ben die tegen elke organisatie is. Organisaties zullen vaak per saldo een positief effect opleveren voor de leden en de maatschappij als geheel. Maar zoals gezegd schuilt er tegelijk altijd een gevaar in voor inperking van de Vrijheid, en dan met name bij organisaties en personen die al veel macht en invloed hebben. Macht corrumpeert helaas vaak. Het gaat hier dus om een gezonde balans tussen de vrijheden en macht van verschillende personen.

Kortweg gezegd: Wie vrijheid inlevert levert macht in, en wie macht inlevert levert vrijheid in.

Broederschap en Rentmeesterschap zorgen voor een zelfbewustzijn en een dermate waardering van de eigen normen en waarden, de eigen groep en de eigen beschaving, dat het gemakkelijker is om Standvastig te zijn tegen bedreigingen van de Vrijheid. Daarnaast komt Vrijheid zelf ook weer voort uit onze eigen, liberale cultuur, die over de wereld heen niet vanzelfsprekend is.

Vrijheid in ledigheid is kwetsbaar, en moet daarom beschermd worden. Wees daarom trots op je groep, je verleden en je beschaving, tegen eenieder die je je cultuur en de bijbehorende Vrijheid af wil pakken.

Rentmeesterschap: de band tussen verleden en toekomst

Dit is deel 2 in een serie artikelen waarin de kernwaarden van VRIJ uit de Dubbele Delta verder uitgewerkt worden. Deel 1 over Broederschap is hier te lezen.

Waar Broederschap de band tussen mensen vormt en versterkt, is Rentmeesterschap de band tussen heden, verleden en toekomst.

We leven permanent in het heden, maar toch spelen verleden en toekomst een belangrijke rol in ons leven.

Het Verleden

Vooral personen van conservatieve snit zullen zich aangetrokken voelen tot of zich thuis voelen bij het verleden. Reactionairen willen zelfs terug naar de wereld van vroeger.

Dit is niet vreemd; de loop van de tijd heeft er immers voor gezorgd dat we direct voortkomen uit datzelfde verleden. Daar liggen onze herinneringen, daar liggen gevoelens van geluk (en soms helaas ook verdriet), en het verleden biedt, omdat het vast staat, een zekere houvast.

Een gezamenlijk verleden is ook wat ons bindt met onze familie, vrienden en medemensen. In die zin is dit te relateren aan de kernwaarde van Broederschap. Een roemrijk verleden en helden van weleer binden ook groepen mensen, zoals vooral te zien is op nationaal gebied. Maar ook kleinere verbanden zoals (studenten-) verenigingen, uitgebreide familie (denk aan de adel) en dorpen, steden en regio’s worden verbonden en geïnspireerd door een gezamenlijk verleden.

In hedendaagse links-liberale kringen lijkt er een taboe te liggen op het verleden. Immers, veel dingen uit het verleden waren slechter dan nu, en daarom ontstaat de neiging om ditzelfde verleden uit te wissen. Denk aan een actiegroep als “De Grauwe Eeuw”, die elk spoort van (foute) historie uit de Nederlandse cultuur wil wissen.

Er wordt ons een schuldgevoel aangepraat; (blanke) Nederlanders zouden schuldig zijn aan vele misstanden in het verleden, en dienen hier nog steeds boete voor te doen. Wat we goed deden in het verleden wordt voor het gemak maar even over het hoofd gezien. Immers, als je een van de meest vrije en rijke landen ter wereld bent moet je wel iets goed hebben gedaan.

Dat er uit het verleden lessen geleerd kunnen worden lijkt me evident. Dat alleen al is een reden om juist niet het verleden uit te willen wissen. Immers wie niet leert van zijn fouten uit het verleden is gedoemd deze in de toekomst te herhalen.

Tegelijkertijd mag er ook stilgestaan worden bij al het goede dat ons heeft gebracht tot waar we nu zijn. We mogen ons laten inspireren door het vernuft, de heldhaftigheid, de fysieke en morele offers en de culturele verworvenheden van onze voorouders. Ik zeg hierbij bewust inspireren, aangezien huidige generaties op geen enkele wijze verantwoordelijk zijn voor zowel de slechte als goede daden van voorgaande generaties. Maar we kunnen wel ernaar streven de cultuurdragers te worden of te blijven van dat wat we uit het verleden hebben gekregen en dat we als goed zien.

Het verleden biedt de gemakkelijkste manier voor de mens om zich geworteld te voelen op zijn (geografische) locatie en in de groep of natie waarvan hij onderdeel is. Immers, het verleden pakken ze niet meer van je af. Eenmaal in Nederland geboren ben je altijd tot op zekere hoogte met het gebied en het Nederlandse volk verbonden. Geboren worden in een familie schept een band, simpelweg omdat je bloed en geschiedenis deelt.

Laten we daarom het verleden als een rijke inspiratiebron zien, zonder de ogen te sluiten voor de zwarte bladzijden. Het is wat ons bindt en wat ons kan leiden naar een betere toekomst.

De Toekomst

Waar linkse activisten het verleden als de grote boeman zien, wordt de toekomst vaak gezien als het aardse paradijs waar naartoe gewerkt dient te worden. Historische dialectiek gaat ervan uit dat we op een lineair tijdspad zitten waarbinnen onze beschaving slechts vooruit kan gaan en waarin uiteindelijk volkomen gelijkheid en immense rijkdom het lot zal zijn van de gehele mensheid. Een eschatologische toekomst zal het einde der tijden betekenen; in mindere mate had bijvoorbeeld Francis Fukuyama het ook over de “einde van de geschiedenis” in de vorm van liberale democratieën waarin gelijkheid verregaande is doorgevoerd.

Dit is een gevaarlijke manier van denken. Immers, hiermee wordt onze beschaving en onze verworvenheden voor lief genomen, en sluit men de ogen voor interne en externe bedreigingen voor deze zelfde beschaving. Dit komt voort uit hetzelfde disrespect voor het verleden; wie het verleden niet waardeert en niet inziet hoe de mensheid via een lange, lange weg door schade en schande wijs en rijk is geworden, zal ook niet beseffen hoeveel we nu hebben om te koesteren en te beschermen en hoe snel we het ook weer kwijt kunnen raken.

Dit zien we bijvoorbeeld in de manier waarop regressieve ideologieën als het communisme en de Islam worden omarmd door linkse activisten en iedereen met een slecht historisch besef. De vrijheid en rijkdom van het kapitalisme worden voor vanzelfsprekend gezien, en dit veroorlooft juist het flirten met foute ideologieën. Immers, als je het alleen maar goed hebt gehad kun je je niet voorstellen hoeveel leed de mensheid heeft moeten doorstaan om deze gruwelijke experimenten te ervaren en daarna in de prullenbak van de geschiedenis te gooien. Gecombineerd met een onszelf aangepraat schuldgevoel over heden en verleden van onze beschaving lokt het velen dan automatisch naar foute ideologieën die op het eerste gezicht alleen maar goede dingen kunnen beloven.

Hetzelfde zien we in de irrationele wijze waarop vooral linkse activisten zich afzetten tegen technologische vooruitgang. Technologie brengt volgens hen slechts schade aan de “onschuldige en perfecte natuur”. Ondertussen weten ze niet meer hoe gruwelijk een leven zonder technologie is; een kort en zwaar leven vol ziekte en lijden. Het milieu wordt als heilig gezien, er wordt stiekem gehoopt op dictaturen die “de aarde zullen redden” en de ogen worden gesloten voor de immense vooruitgang op het gebied van technologie, levensverwachting, ziektebestrijding en armoedevermindering.

Hipsters mijmeren melancholisch over een verleden dat zij nooit hebben meegemaakt, maar waar alles wel “authentiek” en “puur” zou zijn. Er wordt gesproken over een “stikstofcrisis” terwijl de stikstofuitstoot in Nederland nog nooit zo laag was. Ondertussen wenden deze zelfde linkse types zich niet meer tot een positieve ideologie die bestand is voor de toekomst, maar wordt de ideologische leegte opgevuld met nostalgie, socialisme of zelfs de Islam, het Katholicisme en andere regressieve ideologieën.

Nee, het is tijd dat we vanuit ons zelfvertrouwen dat we uit ons (gemeenschappelijke) verleden en heden hebben opgebouwd, we met een nieuwe en nog positievere blik naar de toekomst kijken. We leven niet in lineaire tijden; de toekomst kan zowel slechter als beter worden. Om te voorkomen dat het slechter wordt moeten we onze verworvenheden met hand en tand beschermen. Om ervoor te zorgen dat de toekomst nog beter wordt dienen we te denken in termen van nog verdere vooruitgang en optimisme.

Rentmeesterschap

Verleden en Toekomst verbinden ons met anderen, en zijn daarmee onlosmakelijk verbonden met Broederschap. We dienen zorg te dragen voor het behoud van kennis van ons verleden, en het behoud van al het goede uit het verleden. Met deze historische lessen kunnen we vervolgens vooruit kijken naar de toekomst voor een nog beter verleden voor onze (klein-)kinderen en onze culturele erfgenamen. Dat is de Rentmeesterschap waar VRIJ voor staat.

Waarom nationalisme goed is

Maar al te vaak wordt nationalisme als de grote boeman gezien van deze tijd. Er heerst een taboe op trots zijn op het Nederlandse volk, migranten worden onbeperkt toegelaten en landen en grenzen moeten opgeheven worden voor opname in de EU.

Dat Europa een trauma heeft opgelopen na de Tweede Wereldoorlog is duidelijk. Maar imperialisme is geen nationalisme. Sterker nog, nationalisme heeft meer positieve kanten dan negatieve.

In zijn nieuwste vlog gaat Sander van Luit in op wat het is om een volk of een natie te zijn, en wat nationalisme nu echt betekent. Hij toont aan hoe we nu juist meer nationalisme kunnen gebruiken in plaats van minder, en geeft hiermee een voorzet om weer trots te zijn op ons Nederlanderschap.

Hoe de politiek ideologie boven resultaten stelt

Het hart van mijn boek Neerwaarts Nederland is het hoofdstuk “Het Politiek Ecosysteem als obstakel”. Dit hoofdstuk verklaart waarom de bestuurlijke kwaliteit bij overheid en grote bedrijven achteruit holt en waarom de negatieve effecten van verkeerde keuzes zich opstapelen.

Een van de onderdelen van mijn model – met de gelijknamige naam “Het Politiek Ecosysteem” – en de bijbehorende analyse betreft Model Platonisme. Om kort te gaan betekent dit dat een werkwijze – om bijvoorbeeld een probleem op te lossen – snel kritiekloos wordt gevolgd. Daardoor stopt het onbevangen kijken en wordt de werkwijze daarentegen verheven tot ideologie.

Het model is vanaf dat moment heilig en verwordt tot frame – beter gezegd een bril – waardoor alles wordt bekeken en waardoor eenieder MOET kijken.

Dit hoofdstuk uit mijn boek fascineert kennelijk, aangezien ik van meerdere lezers het verzoek heb ontvangen tot verdere verdieping.

Een van de belangrijkste vragen om te komen tot verdere verdieping zal ik in dit artikel behandelen

Hoofdvraag van de lezers van mijn boek:

Is politiek beleid niet altijd ideologisch gedreven en wat is daar mis mee?

Aan elke politieke partij ligt een complex van ideeën en overtuigingen ten grondslag oftewel een ideologie. Zonder een complex van ideeën en overtuigingen is het praktisch onmogelijk een politieke kleur af te geven en als zodanig herkenbaar te zijn en onderscheidend.

Een ideologisch fundament is op zichzelf bezien waardevol voor een politieke partij. Het wordt pas zorgelijk wanneer de ideeën van slechts 1 filosoof of “leider” worden gevolgd. Dit heeft Frits Bolkestein meesterlijk beschreven en historisch geduid in zijn boek: “De Intellectuele Verleiding.”

In mijn boek Neerwaarts Nederland beschrijf ik een ander zorgelijk gegeven; het complex van ideeën en overtuigingen niet aanpassen aan de actualiteit. Dit resulteert namelijk in dogmatisch beleid.

Actualiseren betekent concreet dat de werkwijze die je hebt bedacht om maatschappelijke en economische vraagstukken het hoofd te bieden, kritisch beschouwd blijft worden en indien nodig aangepast wordt. Dit vereist dat een eventueel ideologisch vertrekpunt weliswaar belangrijk is, maar wel ondergeschikt moet blijven aan de werking van een methode of methodiek.

In de huidige tijd zien we dat het complex van ideeën en overtuigingen van de gevestigde politieke partijen NIET aangepast wordt aan de actualiteit. Daarmee is de werkwijze (een rationeel model) niet leidend. Wat leidend is, is het ideologische vertrekpunt en daarmee dus een ideologische model. Het klimaatakkoord (zie illustratie: Het Politiek Ecosysteem) en het stikstofbeleid zijn sprekende voorbeelden hiervan. In Duitsland wordt tevens iedereen verketterd die kritische vragen stelt over het immigratiebeleid.

In mijn model genaamd Het Politiek Ecosysteem laat ik zien welke onderdelen (pijlers) van het systeem (Politiek, Media, Onderwijs) zorg moeten dragen voor de kritische beschouwing van de door de regering gekozen methodes en methodieken. Dit om zo Model Platonisme te ondervangen.

De Kamerdebatten leiden (zeker onder Rutte) zelden tot nooit tot een significante actualisering van het gekozen beleid en de gekozen werkwijze. Ideologie blijft dus leidend

Dan kun je enkel nog terugvallen op de corrigerende functie die de burger heeft tijdens de verkiezingen. Daartoe is het proces van vrije meningsvorming cruciaal. Kortom de Mainstream Media (gefinancierd door de belastingbetaler) dient een diversiteit aan opvattingen en meningen voor te schotelen waardoor burgers geen eenzijdig ideologisch gekleurd beeld ontwikkelen. Wanneer de media enkel 1 opvatting of uitgangspunt en de uitwerking daarvan bespreken (zie DWDD, Pauw, Jinek, etc.) dan is het de facto een ideologisch gedreven discussie. Impliciete ideologie wordt dus niet expliciet gemaakt. Dit alles zorgt ervoor dat de burger geïndoctrineerd wordt in plaats van geïnformeerd.

De rol die het onderwijs speelt in mijn model kunt u lezen in mijn boek.

Ik hoop met dit artikel een antwoord gegeven te hebben op de hoofdvraag van mijn lezers.

Ik groet u,

Maurits v. Falkenreck

Worden de jaren '20 beter of slechter? Tijd voor nieuw optimisme!

De jaren ’20 van de vorige eeuw staan ook wel bekend als de “Roaring Twenties” – roerige jaren, waarin veel economische voorspoed aanwezig was, gekoppeld met grote technologische ontwikkelingen en een bruisende cultuur.

Over 2 weken zijn de jaren ’20 van deze eeuw aangebroken, en opnieuw zitten we in een roerige tijd, ditmaal vooral op politiek gebied. De politiek lijkt alleen maar waanzinniger te worden, bevolkingsgroepen leven naast elkaar en niet met elkaar, en de vraag is wanneer de volgende economische of politieke crisis zich aandient.

Toch is er genoeg reden om optimistisch te zijn, betoogt Sander van Luit. Technologische ontwikkelingen gaan harder dan ooit tevoren, en deze maken het mogelijk om steeds zelfstandiger ons leven in te kunnen richten, zonder teveel afhankelijk te zijn van de politiek. Sterker nog; de politieke stagnatie en verval kunnen juist een boost geven aan onze zelfredzaamheid en daarmee onze cultuur tot nieuwere hoogten stuwen.

Kijk zijn volledige betoog hier:

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag